Op zondag 21 maart is Sanne Wallis de Vries te gast in het NPS-programma Kunststof TV (17.30, Nederland 2). U kunt live bij deze opname aanwezig zijn door contact op te nemen met: publiekkunststoftv@NPS.nl. De opnames zullen plaatsvinden in studio ‘De Plantage’ in Amsterdam.

Sanne gaat weer spelen! Na anderhalf jaar luwte vanwege de komst van haar tweede dochter kruipt het bloed waar het niet gaan kan: op tournee met een nieuw programma. De nieuwe tournee start vanaf september 2009. Meer informatie volgt binnenkort..

Op 17 december ging de film Moordwijven in première in het Circustheater te Scheveningen. Met in één van de hoofdrollen: Sanne Wallis de Vries! Vanaf 20 december is de film in verschillende bioscopen door het hele land te zien. De drie miljonairsvrouwen Kitty, Estelle en Nicolette leiden een luxueus en rimpelloos bestaan. Hun enige zorg is de strijd tegen het ouder worden, daarom shoppen zij wekelijks bij de plastisch chirurg. Totdat Kitty vermoedt dat haar echtgenoot vreemd gaat. Omdat ze van de alimentatie alleen uiteraard niet rond kan komen, besluit ze samen met haar vriendinnen dat er maar één oplossing is: ze moeten hem uit te weg ruimen. De hautaine dames dalen af naar de Amsterdamse wallen om daar een huurmoordenaar te zoeken die dit klusje kan klaren. Wat een gemakkelijke klus had moeten zijn, blijkt toch meer voeten in aarde te hebben dan de dames hadden verwacht. Moordwijven is de eerste Nederlandstalige productie die regisseur Dick Maas (Flodder) in twaalf jaar tijd maakt. Het is een zwarte komedie over drie verveelde miljonairsvrouwen (Sanne Wallis de Vries, Hadewych Minis en Bracha van Doesburgh) die een huurmoordenaar (Kees Boot) inschakelen om een overspelige echtgenoot (Hans Kesting) uit de weg te ruimen. Andere rollen zijn voor Jennifer de Jong, Plien van Bennekom, Pierre Bokma Ellen ten Damme en Horace Cohen.

Sommige mensen kunnen van sommige dingen geen genoeg krijgen. Andere mensen hebben geen tijd gehad om afgelopen anderhalf jaar naar Vier in het theater te komen. Vandaar wordt op zaterdag 3 februari de voorstelling Vier uitgezonden om 22.15 bij de VARA op nederland 3.

"Met Vier slaat Sanne Wallis de Vries opnieuw een nieuwe weg in qua inhoud, vormgeving en podiumgebruik. Ze is eigenzinnig, autonoom en compromisloos in een origineel programma waarin haar logica, waarheden en persoonlijk verhaal buitengewoon interessant en uniek zijn. Vier laat een onvergelijkbare cabaretière zien met een enorme innerlijke noodzaak" aldus de jury.

Ik ontmoette Sanne (artiestennaam: Berendiekje Wanstaltia-Schonkaaf-Bridulet) op het symposium ‘Zogenaamd Intuitieve wurgmassage voor autistische blindegeleide-varkens’ alwaar zij, staande op die twee kennelijk weer eens noodzakelijke verse tongscharren, haar gebruikelijke schattige lezinkje hield over keramieke (tyfus-)didgeridoo’s en zelfmoordfilatelie. (O ja!!) We raakten binnen tien seconden prettig slaags en deelden daarna veertien jaar onafgebroken een morsige stretcher, waarop wij op de meest onsmakelijke wijzen, en in alle denkbare posities telkens maar weer besloten om in godsnaam niet de liefde te bedrijven. Haar fascinatie voor pap (hmpff) en alles wat Henk-Jaap heet dreef mij ertoe mijn nog niet eens schaduw van een Addis Abeba-oranje-kleurig vermoeden in Noord-Finland in het ijs te schrijven met het bloed van twee Koreaanse register-accountants (met spit). Sanne vatte dit nogal letterlijk op door twee weken lang de teksten van de band Mud (in Sranang Tongo) van het hoofdkantoor van Frico te laten schreeuwen door een koor van, u raadt het al lieve slagers: best redelijke dove ZANGERS!! Gelukkig zijn we beiden uiteindelijk aan een tweedehands visvergunning ontkomen, en zo is dat heerlijke mieterse doddige kringetje weer rond. Overigens noemen Sanne en ik elkaar in de wandelgangen altijd Willemiepje Staafravijna Hodibappeloerus (Jos) (Renee) (Truitje) Hubschrauber-De Jong.

“Enig!”

"Volgens mij is Sanne gewikkeld in verwarrende worsteling met een tijd die niemand snapt. Een hele geruststelling dat, samen met mij, ten minste iemand begrijpt dat deze wereld niet te begrijpen valt. Ik verkeer dus in de veronderstelling dat wij elkaar begrijpen. Snap je?"

“Sanne is gek”

Toen ik destijds na de brugklas in de tweede klas van het Gymnasium belandde, werd alles beter. Ik was nogal een studiehoofd en ‘te slim’ voor mijn klasgenoten. De lagere school was hell, Gymnasium was heaven. Vanaf de eerste dag, in die tweede klas, zat Sanneke (toen heette Sanne nog Sanneke) naast mij. Ik weet het niet zeker, maar het moet zo zijn, dat onze eerste communicatievorm een lach is geweest. Daar zijn we overigens dat gehele jaar niet meer mee opgehouden. Ik geloof dat we verschrikkelijk waren. Wat vooral erg was, is dat werkelijk alles grappig werd gevonden door ons. Ook dingen waar mensen zelf helemaal niets aan konden doen. Alleen te schrijven over humor doet geen recht aan Sanne. We deelden ook de gebruikelijke vriendinnen-ervaringen, deden leuke dingen samen en hingen rond met de groepen vrienden waar we mee om gingen. Om de een of andere reden waren trouwens ook die vrienden meestal erg grappig. Ik denk dat we het uitzochten. Ik denk dat Sanne een lach-magneet is. Het is tegenwoordig best vreemd om Sanne’s columns in de Viva te lezen. Juist omdat ik haar ken, voelt het ietwat voyeuristisch om via een column te lezen over haar gedachten en wederwaardigheden. Ik stel me dan altijd voor, dat alle columnschrijvers dat moeten hebben: dat er mensen, die zij kennen, soms enigszins gegeneerd (over hun eigen nieuwsgierigheid) die columns lezen. Helemaal vreemd was het, toen mijn naam (Tjitske) genoemd werd in haar laatste voorstelling. Dat ik na afloop van de voorstelling voorgesteld werd aan de lichtman, terwijl deze mij diep en vorsend in de ogen keek en ik dit niet begreep, totdat hij zei: “O, dus jíj bent Tjitske”. Sanne is nog steeds voor mij een vriendin bij wie ik goede gedachten heb. Eigenlijk altijd als ik aan haar denk moet ik wel (glim)lachen, om iets uit het verleden of iets in het heden, waarvan ik weet dat het niet bestand zou zijn tegen onze humor. Ik ben daarom blij dat ik Sanne ken en ik hoop nog lang – van tijd tot tijd – contact te hebben en de humor in ere te houden.